فرشته تصميمش را گرفته بود.پيش خدا رفت و گفت:
"خدايا می خواهم زمين را از نزديک ببينم. اجازه می خواهم و مهلتی کوتاه. دلم بی تاب تجربه ای
زمينی است."
خداوند درخواست فرشته را پذيرفت. فرشته گفت:
"تا بازگردم، بالهايم را اينجا می سپارم؛اين بالها در زمين چندان به کار من نمی آید.
خداوند بالهای فرشته را بر روی پشته ای از بالهای ديگر گذاشت و گفت:
"بالهايت را به امانت نگاه می دارم، اما بترس که زمينم اسيرت نکند زيرا که خاک زمينم دامنگير است"
فرشته گفت:
"باز می گردم، حتماً باز می گردم. اين قولی است که فرشته ای به خداوند می دهد.
فرشته به زمين آمد و از ديدن آن همه فرشته ی بی بال تعجب کرد. او هر که را که می ديد، به ياد می
آورد. زيرا او را قبلاً در بهشت ديده بود. اما نمی فهميد چرا اين فرشته ها برای پس گرفتن بالهايشان به
بهشت برنمی گردند! روزها گذشت و با گذشت هر روز فرشته چيزی را از ياد برد و روزی رسيد که فرشته
ديگر از آن گذشته ی دور و زيبا به ياد نمی آورد؛ نه بالش را و نه قولش را.
فرشته فراموش کرد. فرشته در زمين ماند.
فرشته هرگز به بهشت برنگشت.
